Predikant

Predikant: ds Ph. A. Beukenhorst, geboren op 9 maart 1957

Curriculum

1989 tot 1995: jeugdpredikant in de Protestantse Gemeente Antwerpen-Noord
1995 tot 2000: predikant in de Protestantse Gemeente Menen
2000 tot 2013: predikant in de Protestantse/Hervormde Gemeente Oostburg-Zuidzande (PKN)
2013 tot heden: predikant in de Protestantse Gemeente Oostkapelle (PKN)

Huidige bovenplaatselijke taken:
voorzitter Classicale ZWO-commissie Walcheren (PKN); moderamen-lid van het Regionaal College voor Visitatie in de provincie Zeeland (PKN); voorzitter van de Stichting Steunfonds Silo-Nederland

 

Meditatie

Gedenken wie ons zijn voorgegaan

 

De Gedachtenisdienst. Als protestanten vieren we geen ‘Allerzielen’, maar in navolging van de Lutherse traditie wel ‘Eeuwigheidszondag’ – op de laatste zondag van het kerkelijk jaar, vlak voor het nieuwe begin van Advent.

Waarom eigenlijk, waar komt die eigen traditie vandaan? Eerst iets over het ‘Allerzielen’. Want wat is dan het verschil tussen Allerzielen en Eeuwig­heidszondag? Allerzielen is de dag na Allerheiligen, een feestdag waar Allerzielen nauw mee verbonden is. Elk jaar op 2 november, wordt in Rooms-katholieke parochies een mis opgedragen voor de overledenen. Vanouds bidt de Rooms-katholieke Kerk op deze dag voor de zielen die nog niet in de hemel, maar in het vagevuur verblijven. Protestanten ontkennen het bestaan van het vagevuur en bidden ook niet voor overledenen.

Wat protestanten wel doen is gedenken. De Pruisische koning Friedrich Wilhelm III (1770-1840) bepaalde in 1816 dat op de laatste zondag van het kerkelijk jaar vlak vóór Advent, er in zijn gebied in Duitsland een ‘algemeen christelijk feest ter herinnering aan de overledenen’ moest komen. De Lutherse kerk noemde dit ‘Toten-Sonntag’. Tegelijk was deze dag een soort dodenherdenking voor allen die in de oorlogen gesneuveld waren. Het werd zo een tegenhanger van het Rooms-katholieke ‘Allerzielen’. In Nederland, dat niet zozeer Luthers was, maar eerder calvinistisch, werd de Lutherse aanduiding ‘dodenzondag’ afgewezen. In ons land wordt de dag liever aangeduid als Eeuwigheidszondag of Voleindingszondag. Een nieuw bezwaar zou kunnen zijn dat het woord Eeuwigheidszondag misschien klinkt als een tegenstrijdigheid – hoe kan dat: een dag en de eeuwigheid in één woord? Maar de term eeuwigheidszondag brengt wel het karakter van deze zondag goed onder woorden: een dag die geen afsluiting wil zijn, ook geen voleinding, maar een zondag die juist onderstreept dat de tijd en de kerk doorgaat. Eeuwigheidszondag is immers de laatste zondag van het kerkelijk jaar en tevens de zondag voordat de adventstijd begint. Zo bepaalt eeuwigheidszondag ons niet alleen bij de dood, maar ook bij het uitzicht voor hen die geloven. Dat uitzicht is verbonden met het feest van advent, de periode die direct na eeuwigheidszondag begint. Op eeuwigheidszondag wordt als het ware de overstap van de dood naar het leven gemaakt.

Het is voor vele protestantse gemeenten een speciale zondag die het karakter van een gedachtenisdienst heeft gekregen. Tijdens de kerkdienst op deze zondag gedenken we de gemeenteleden die in het afgelopen kerkelijk jaar zijn overleden.

Soms wordt hierbij de Bijbeltekst uit Openbaring 14,13 gelezen: ‘Gelukkig zijn zij die vanaf nu in verbondenheid met de Heer sterven … Zij mogen uitrusten van hun inspanningen, want hun daden vergezellen hen’.

De Gedachtenisdienst: gedenken wie ons zijn voorgegaan. Het gaat dan niet om het bidden voor gestorven zielen, maar staat in het teken van het vooruitzien: het visioen van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde, het vooruitzicht dat God onder de mensen zal wonen en wij voor altijd bij Hem zullen zijn. De mensen die wij verloren hebben aan de dood, zijn ons daarin voorgegaan. Hier op aarde, hier in ons leven, in onze gemeente – hier worden zij gemist, maar wij kijken voorbij het graf en zien de Levende Heer.

 

Ds. Flip Beukenhorst.